مورچه

اینروزها در حال عادی سازی هستم ٫ عادی سازی به خاطر این که بتوانم به کار و زندگی ام برسم . توصیه ی یکی از دوستانم است چون خود اون از این راه تونسته به کارو زندگیش برسه ٫ اون برای دیروزهایی حسرت میخوره که همه چیز براش عادی نبود و به فرداهایی که همه چیز براش عادییه خیلی امید داره ٫ به هر حال منم مشغولم!....!

امروز کلاس شرح مثنوی دکتر نمازی بودم ٫ برام خیلی جالب بود ایشون در شرح یکی از بیتهای مثنوی فرمودند که: مورچه ها وقتی به یک دانه می رسند خود را با آن مشغول میکنند ٫مورچه فکر می کند آن دانه تمام دنیای اوست چون چشم ندارد که انبار دانه ها را ببیند ٫ احساس می کنم من نیز یکی از همان مورچه هایم .

نکته ی آخر اینکه این روزها نمیدونم چی درست و چی غلط ٫ در هر حال امیدوارم به خودم بیام!