|
چلچلی
|
||
چشمهای خسته ام معبر پر از پری ست
گنبد نگاه من باز هم کبوتری ست
ابرها عطش عطش میزنندومیخزند
در نگاه آسمان فتنه ای سراسری ست
مومنان ناگزیر!تشنه های نام ونان
در تنور چشمتان شعله های کافری ست
گرگهای بی گزند متهم شدند آی
زخم !چاه !پیرهن!روزهای داوری ست
یوسفی به چاه رفت٫با طناب اعتماد
نابرادران من٫جرم من برادری ست
نمی دانم تا کی باید این شمارش را ادامه داد
نمیدانم شمارش معکوس است یا..........
دلم می خواهد تا به تعداد انگشتان دستم نرسیده٫
وتا انتظار امانم را نبریده٫تمام شود...
.......................
به دستانم نگاه میکنم
میلرزند
فقط چهار انگشت برای شمردن باقی ست.
یک٫دو٫.....
من " نی"ا م ، بريده سر و بی پا
وهستي ام زخمهايی است که بر سينه دارم.
زخمهای هميشه تازه ای که با هر اشاره ای به نهايت دردم می برد.
زخمهای هميشه تازه ای که قطره قطره ی خونم را آواز می خوانند.
زخمهای هميشه تازه ای که مرا سرخ سرخ فرياد می کشند.
من با زخم ها يم زنده ام.
و دستهای نمک پاش شماست که از حنجره ی بريده وخونينم ، فريادهای چرک و خون
زخمهايم را می چلانند.
اگر آن دستان زخمزن ،
اگر اين دستان نمک پاش ،
اگر اين خنجرهای هميشه تشنه پس پشتتان نبود
اگر قدرت ، "جنايت" را " قانون" نکرده بود و به جهان و جهانيان تحميل نکرده بود که :
"حق با کسی است که پيروزست. . . " ، "حق با کسی است که از پشت شمشير می زند. . . "
" محکوم جرم ندامت نگاه کن "
در جای اتهام نشستند عادلان
در دستهايشان تهمت غريب عصای مرصعی است . . .
برگرفته از: پيغام زخم
پرويز خرسند
قلم توتم من است ، حتی اگر مجبور باشم انگشتانم را به صفحه ی بی جانی بفشارم و بنويسم و قلم انديشيدن است و ما بدون انديشيدن چيستم؟
مشتی خاک كه تازه اگر باشيم !
با تشکر از: اين يك نفر
یعنی این که تو خود آگاهانه از خسته کردن دیگران و خودت اجتناب کنی...
|